Tattığın elemi, bunca acıyla
Yaktığın her şeyi hasrete bırak
Tuttuğun kalemin ince uçuyla
Aktığın her şeyi hasrete bırak
Bir yüze, bir göze, kirpiğe kaşa
Bir çiçek, bir böcek, uçan bir kuşa
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




evet......! biz hasreti taşıyana kadar ,hasret bizi taşısın ki anlasın nasıl ağır olduğunu.
Saygılarımla
Nazan İzmirli
Türkü gibi bir şiir oluş.Kalemine sağlık usta.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta