Hasret Kokusu Şiiri - Kubilay Demirkaya

Anılarınızı kalbin buzdolabında saklayın, böylece kokmazlar
Kokan hislerindir
Kokan hasretindir
Hasretim dersin
Sen önce kendine hasretsin
Bu duvarı aştın mı
En çokda hasretin kokusuna hasret kaldım dersin
Kalbin olur dinlenme tesisi
Koklarsın hasretin bahçesindeki fragmanları
Hislerin kulak kesilir
Kendini bırakırsın boşluğun anatomisine
Uvuzların sızlar o an
Sızlayan uvuzlar
Sadece koku alma duyusunun
O duygu yörüngesinde alabildiği hislere odaklanır
Ve sorarsın
Ben kimim?
Ve neden böyleyim
Ve neden sadece anılarda kaybolan hasreti kokluyorum