Sonbaharda ağaçlar yapraklarına hasret kalacak. Bir başka baharı bekleyecek kavuşmak için. Dallar ise sessizce ayrılacaklar! ! Kim bilir bir fırtınaya tutulup kilometrelerce savrulup yok olacaklar. Belki kara kışın altında kalıp bir umut türküsü yakacaklar. Ne dal yaprağından ayrılmayı ister nede yaprak dalından kopmak ister. Ama bir gerçek varki yaprakla dal bir ömür boyu hasret yaşayacak bir birine! ! !
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta