Akşam olmuş, etraf çok karanlık.
Burada tek şey var; o da yalnızlık.
Bakıyor bana sanki karanlık.
Huzurluyum ama, sadece bir anlık.
Belki özlemindir bendeki, belki de acı.
Meğer benim bu gönlüm nasıl da bir yalancı;
Kendini kandırmış, yemiş hasret kırbacı.
Hani nerdesin sen gönlümün sultanı, başımın tacı?
Demek buymuş senin bana reva gördüğün;
Yağmur yağdı ıslandım, yine seni düşünürüm.
Demek senin uğrunda ben boşuna ölürüm;
Bundan sonra seni ne görürüm ne düşünürüm.
Buradan geçmez oldu artık o güzel kuşlar,
Hasretinin acısını çekiyor kaldırımlar.
Yok artık o gülüşler, o mutlu bakışlar;
Bilmem gönlüm artık seni nasıl bağışlar?
Esiyor her bir taraftan ayrılık rüzgârları,
Ama asla unutamam seni tanıdığım anı.
Senin sevdan yüzünden ben çektim birçok acı;
Bundan sonra olmayacak hiçbir hasret akşamı.
Kayıt Tarihi : 9.3.2026 05:23:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiiri 13 yaşımdayken yazmıştım aslında güzel bir hikayesi var ama lafı uzatmak istemem bir gün merak edip soran olursa anlatırım. Kendi adıma ilk profesyonel diyebileceğim şiirim budur. Her şeyin "0" noktası sayılabilir. Diğerleri çok basit ve çocukça şeylerdi.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!