Hasret Şiiri - Adem Tıraş

HASRET
Yapraklar uçuşuyor, baharım kışa döndü
Bulutlar süzülürken, sema ağlar sessizce
Firkatinle çağlayan gözümün nuru söndü
Tahassürünle soldu bahçemdeki son gonca

Ay doğarken ufuktan, ruhum sana yaslanır.
Gönlüm, bir ceylan gibi, sevdan ile yaslanır
Bitsin artık bu hasret, kalbim sende uslanır.
Dünyalar benim olur, cemalini görünce.

Rüzgâr aklımı aldı, ufuklara savurdu
Aşkın canımı yaktı, ruhumu da kavurdu
İçimde fırtınalar… Sinemde kalbim durdu.
Yüreğim sustu birden, sevda beni vurunca

Yıllar geçti aradan, ne bir mektup ne salam
Ne olur? Bir haber ver! Yoluna kurban olam
Rüyama giriverip, eylesen üç beş kelam
Vuslatın neye yarar, mahzun kalbim durunca

Bir gün dönersen eğer, yeniden bahar olur
Benliğim erir sende, canım cananı bulur
Kalbimde gül olursun, cismin ruhumda billur…
Hayatım cennet olur, yârim beni sorunca

Gözlerimden yaş akar, elim açık seherde
Dilde vuslat duası, kalbim Hakk’ı zikirde
Yetmez mi bunca hasret, visal hangi devirde
Yeniden dirilirim, aşkın beni sarınca
Âdem Tıraş
18.05.1986 TRABLUSGARP