Vuruyordu çinkoya yağmur damlaları
Çıtlıyordu sobadaki doruk odunu
Heybemde hiçbir şey yoktu yatardım
Başımı yastığa koyup dalardım
Şimdi çıkmıyor çizmemden çamurlar
Susmuyor martılar
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta