Davetkâr kininin şânına nasıl da yaraşıyor gurur.
İthamlardan feyz alıp öfkemden hesap soruyorsun.
Dalkavuklarına sırt dayayıp gönül binamı yerle bir ediyorsun.
Çelik ipliklerle örülü o gurur;
Ağır başlı sabrım,her sabah divanına durur.
Sabır ki evrensel bir yas olur küçük dünyamda.
Öfkem bir diriliş çağrısıyla tutuşur.
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
