MOR DAĞLARIN TÜRKÜSÜ
Ey mor dağlar
Kederli mor dağlar
Sükûtun içinden süzülen bir ağıt gibi
Sinmiş eteklerinize sabahın sisi
NÎŞANLIM GURBET
Gül saplı bir bıçaksın bağrımda
Sessiz sessiz kanayan
Hiç kimse alışık değildir
Benim kadar
ŞEHIR. KAR VE BEN
Sen
Köşe başında ki çocuk
Neyi değiştireceksin ki
Üşümüş parmaklarınla
SENİN SESİN
-Zamanla anladım
İnsanı yaşatan şeyin yalnızca nefes değil
Bir de sesin olduğunu-
SEN İSTEDİN DE
Sen istedin de
Ben her sabah
Yasemin kokularıyla Uyandırmadım mı
SEN SANDIM
Ay doğmuştu, Sivas’ın dağlarına
Sen sandım
Gül saçılmış yollarına
Sen sandım
Sen Uyurken
Sen uyurken
Ben şiir yazıyorum
Mavi ipek ellerimle
Saçlarını okşayarak
Sevene Engel Dayanmaz
Sevene Engel Dayanmaz
Aş engelleri gel bana
Bu dünya zalime kalmaz
Aş engelleri gel bana
Sobe
Çocukluğumun şehri
Büyümedim bak
Yıllar sonra buradayım.
Sen farkında olmasan da




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!