Hasan'ın Gülü Şiiri - Hazan Gülü Fatoş

​HAZAN'IN GÜLÜ...

Gönül ağacında solmuş her desen,
Dinmiyor fırtına dalında esen.
Dünyayı karartıp ışığı kesen,
Hüzünün gölüdür, Hazan'ın gülü,

Soldu bahçesinde açan her gülü,
​Feleğin çarkında, büküldü beli,
Hicranın yurdunda tutmuyor eli,
Elemin tülüdür, Hazan'ın gülü,

​Yıkılmış bir şehir, harabe viran,
Geçmiyor içinde kış buzu boran.
Omzunda dertleri, yoktur bir soran,
Hicranın külüdür, Hazan'ın gülü,

​Umutlar tükendi, hayaller soluk,
Gözünden döküldü, yaş oluk oluk.
Ömrünün deminde, belki son soluk,
Hasretin çuludur, Hazan'ın gülü,

​Yollara bakmaktan yoruldu gözü,
Kışa esir düştü baharı yazı,
Sükûta büründü dildeki sözü,
Sahranın çölüdür, Hazan'ın gülü,

​Sırtında bir kambur, ayrılık ağır,
Seslendi dünyaya, her taraf sağır.
İstersen gel artık, istersen bağır,
Hüsranın göçüdür , Hazan'ın gülü,

Gönlünde taşırken kırık bir dalı,
Savurur rüzgârda, hicranın yeli,
Yüklenmiş sırtına nice vebali,
Vuslatın ölüdür, Hazan'ın gülü.
​
Hazan Gülü Fatoş.....08.01.2026....