“ellerim dondu” dedin “ayaklarım dondu” dedin bilirdin ne çok severdim onları
ırmak kenarlarında yaktığımız ateşleri nasılda saklardık yüreğimizde
şavkı vurmasın diye nasılda gizlerdik ayışığını avuçlarımızla
her yanımız nasılda sarılmış sarmalanmıştı sivri sivri kayalarla
karanlıklar içinde aydınlığımızı sarmaş dolaş edip uçurumlara el sallardık…
3
YİTİP GİDEN DÜŞLER
düşlerin ardında yitip giden umutlar,
yalnızlıkla örülü, acının yükü altında.
YİYİP BİTİREN
"rahatla" diyorsunuz
lakin bu sıcakta rahatlamak ne mümkün.
yetmez, minik minik sinekler.
kollarımı, bacaklarımı yiyor.
sen belki hayatın
senin etrafinda döndüğünü sanırsın
hayat dediğin yirmidört saatlik değil
hayat dediğin bir nefes
sende tek kişilik nefes yok
sende firtınalı nefesler var...
YOK EDİLECEKSİNİZ
nerede yolsuzluk, hırsızlık, sömürü,
katliam, soykırım, savaş,
insanın insanı ve doğayı sömürüsüne karşı
başını başka tarafa çeviren
YOKLUĞUNDA
dünüm yokluğunda
bugünüm yokluğunda
belki yarınımda yokluğunda
yürüdüğümüz her cadde, her sokak
YOK OLUŞ BAŞLADI
koronavirüs saklıyor radyasyon zehrini
arkanda bırakmak zorundasın şehirlerini
alamayacaksın elindeki bir çuval zümrütle
küçük bir mağara, yok oluş başladı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!