ayrıldım evden kapıdan ey sevgili
bulutlarına küsen kırlangıçlar gibi
kapıdan olmasa da bacadan çekip gittim
yana yana…
nasıl özlüyorum nasıl
yaz günü bir akşamdı nasıl gürledi gök
gördüm gözlerindeki yıldırımdı
giderken en son bıraktığın
içime içime akan
kurumuş çöllerime su olur diye bekledim
bıkmışım düşüncelerinizden de düşlerinizden de
kimseden istediğim hiçbir şey yok
kimsede benden istemesin
bırak bırak öldü desinler bırak bırak ölsün
nasıl da döndün arkanı nasıl da çakılıp kaldım o an
kaybettiğim yoldaşım bu yolda bir yol ver
bırak ruhumuz gelsin bugün birbirine
aradım her yazdığım da seni bir yol ver
hayatımın
daracık sokaklarında
küçücük evlerinde
hangisi olursa olsun fark etmezdi ki
ayrıldığımız olmasaydı bizim şehrimiz
neler düşündüler neler geçmişe geleceğe dair
atılan sloganların hatırı da mı kalmamıştı
duvarlara yazdıklarımız kazınmıştı ki kafamıza silseler de
hem içerde hem dışarıda yüzüne “kahrolsun” demeyecek miydik
şiddetimden zorumdan içim içme sığmaz
kırlangıçlarım çırpındıkça çocukların ölümü gelir aklıma
deliliğimi oysa muammalı sayarlar sayı saymayı bile bilmeyenler
atılan her bomba sıkılan her mermi suratımda parçalanır
duydun mu hiç ah! çektiğimi…
şu an… anımsıyorum
yine yeniden gördüm, vuruldum dediğim
şu an bizim caddeyi anımsıyorum
sarılıp kokladığım öptüğüm
şu an marketi anımsıyorum
zaman nasıl da savurmuştu dallarımı
her biri kırılmıştı dökülmüştü
kum gibiydi dallarım
ne bir filiz vermişti
ne bir çiçek açmıştı
belki de unuttuğun bir çöldeydim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!