Korkun mu var hayattan
Korkma!
Ne olur ki en fazla
Belki aç kalırsın, belki açıkta...
İnsan kendi için korkmuyor ama değil mi?
Bana masal mı anlattın bunca zaman
Seviyorum diyordun ya hepsi yalan
Ardına bile bakmadan gidiyorsun şimdi
Bana borçlusun harcanan yıllardan
Üstü kalsın sevgilim üstü kalsın
üşüyen minik ellerini ovuşturuyorsun
ve ben sen orada yokmuşsun gibi geçip gidiyorum yanından
sanki sen hayaletmişsin gibi
sanki seni hiç görmemişim gibi
benim de bir vicdanım var çocuk
Gün olur güneş doğar
Yarim bana kucak açar
Bahar gelir kuşlar uçar
Yarim bana kucak açar
Yollar gidilir sona varılır
Sineme çektim birçok şeyi
Hep sustum, boğazımda sözler biriktirdim
Kendimi tuttum
Ama kusmak istedim öfkemi
Hep senin için katlandım onca çileye
Olmaz olmaz böyle olmaz
Bu dünya sana da kalmaz
Ey sultanım padişahım
Bu dünya sana da kalmaz
Malın, mülkün, ordun olsun
Hep kaybedenlerden mi oldum
Gözlerime yaşlar doldurdum
Ama artık ağlamaktan da yoruldum
Sensiz hiç çekilmiyor İstanbul
İstanbul, İstanbul yok başka İstanbul
Eskimez ki bu aşk
Üstü tozlandı diye
Toplanıp bir köşeye kaldırılmaz
Ben sende sen bende olduğun sürece
Mesafeler bizi ayıramaz
Her şey yolundayken
Sen hiç aklımda yokken
Ne oluyorsa öyle durup dururken
Ağlıyorum, ağlıyorum
Hıçkıra hıçkıra ağlıyorum, ağlıyorum
Manyak mıyım ben seni niye unutamıyorum
Eski resimleri yırttım attım
Aşk defterini çoktan kapattım
Sana inanmayı artık bıraktım
Bundan sonra muhatabım değilsin
Seni affettim defalarca
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!