Harun Erdem 2 Şiirleri - Şair Harun Erdem 2

Varsa sözün söyle
ne varsa içinde hayata dair
Benimki sadece yazma cesareti
insana dair...
Kısaca
ben ŞAİR...

Tıpkı bir yaprak dökümü gibi Eylül
Acı ev ev dolaşıyor bu aralar
Bak bir ölüm daha çaldı kapımızı
Bir kandil daha söndü
Bak bir ocaktan daha tütüyor dumanlar

Büyük bir gürültüyle kapanan
demir parmakların aralarından
İnsanın ta içinde yankılanan
göğe bir feryat yükselir

Tüm mahkumlar bilir

Hüzün bir iklim gibi sarmış onu her yandan
Başı önde, düşünceli etrafa aldırmayan
Izdırap kasıklarında sorsan bana bir adam
Adıyla hem namıyla O benim Babam

Yok öyle kenardan dolanmak
Acıdan teğet geçmek
Istırap kilim gibi dokunurken
Öyle uzaktan seyretmek
Yahut bi bakıp geçmek yok...

Bir gün onurlu bir veda ile gideceğim buralardan
Baş açık yalın ayak
İçime bir memleket sığdırıp
Ardımda bir memleket bırakarak
Yüzümde bir mülteci burukluk

Bazen söz biter kelimeler anlamsızca bir boşlukta raks eder
Bazen zaman dürülür bir an ömre aks eder
Gün olur şehadetle ihanet ters yüz olur
Unutma her ölüm bir vedayı, her sevda bir vefayı hak eder

Gurbetteyim, içimde bir akşam mavisi hüzün
Efkarlıyım, içimde cam kırıkları
Bir veda seansına takılı kalmış yüzüm
Elimle bastırıyorum hıçkırıkları

Sen hiç yalnız kaldın mı kendinle

İsterdim sert esen bir rüzgar gibi
Bu kış gününde yüzüme vurmasın deli ayrılık
Ipıssız denizlerde uçan martılar gibi
Bilinmez bir meçhule demir atsın zaman bir anlık

İsterdim yaban ellerde aşina çehreler gibi

Kardeşim
İçimde sızım
sensiz çok yalnızım çok
Kardeşim
baharım yazım
sensiz hayatın hiç anlamı yok