Buğulu camlara yaslar bedenini körpe yağmurlar
Ölümü bekler
Bir sabah, adımlar cenneti kuşların kanadı
Bir diğer sabah da.
Sıra dağlara benzer kerpiç kokulu evler
Gri bir yalnızlığa meyil eder çocukların gülüşü
Ova derler sonsuz boşluğa
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta