Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Toprak gibi hep kokardı,
Anamın çatlamış elleri,
Harman yerinde ağardı,
Ak saçının o telleri.
Samimiyet kokan, harika bir eser olmuş. Tam puanımla kutlar listeme alıyor saygılarımı sunuyorum.
Çok duygulandım şairim. Tebrikler.
Kurgusuyla, anlatım biçemiyle Anadolu insanının yaşamından gerçek bir kesit... Yoksulluk.... yoksulluk... hep yoksulluk... kırsalın ihmal edilişi... insan sömürüsünün en acımasızı ve sonra o insanların kentlere akını... Amaç kanının son damlasına kadar sömürmek... Kutluyorum.... Kutluyorum....
Geçmişe güzel bir yolculuk yaptım sayenizde.Buran buran anadolu kokuyor şiiriniz çok güzel kutlarım Zeki Bey+10 saygılar
Bu şiir ile ilgili 24 tane yorum bulunmakta