Zamanımın tozuymuş meğer beş harf,
hayatımın sonu, hem başlangıcıymış.
Mezarımda bir demet çiçek, kundağımda altın.
Yar, beni sürükleyen gönüller tüccarıymış.
Beş harfmiş meğer amansız hastalığım,
hem şifası, hem illetiymiş yaralarımın.
Yağmuru seviyorum diyorsun,
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...
Devamını Oku
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta