Sözcüklerinle zihnime esti serin rüzgar...
Hep bir adım uzağımda olmandansa,
Her ağaç gibi ihtiyacım var;
Seninle ay ışığında bir dansa,
Satırlarımdaki sessizliği anlamana,
Ve güçlü bir bağa, köklerimize kadar.
Issız ruhum yağmura tutuldu,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta