Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Çok güzel bir şiirdi bazı kelimelerin anlamını tam çıkaramadım belki ama şiirin ana hatları çok güzeldi.. Tebrikler:)
Hazer diyarınnan esen ürüzgar,
Üreğin üsdünde titriyerken zar.
Uzak bir diyarda bir garip mezar,
Hardasan hardasan, hardasan deyir___Yener Sezgi
Hazangül hanım gözel şiirinize bir dörtlük hediyemiz olsun. Konusu içli, dağılmadan yerli yerinde bir şiir oqumuş olduk. Selamlar
güzel ve anlamlı anlatımı düzgün
şiir akışı takılmayan
okuyucusunu yormayan
şiirlere herzaman açğım
buda onlardan biriydi kutlarım
yuregıne saglık üstad çok guzel bır şiir okudum kalemınız daım olsun saygılarımla
Hardasan Neredesin anlamında olsa gerek.Deyir'de söyle anlamında olmalı.
'Nerdesin,nerdesin,nerdesin söyle.....
Şarkı sözü gibi aheste geliyor kulağıma.
Tebrikler,sağlık ve başarı dileğimle.
'Sarmaşıq qoynunda üzülen çiçek,
Qanadı qırııan gücsüz kepenek.
Yaz üçün saralan, solan biçenek,
Hardasan, hardasan, hardasan deyir. '
Yürek sesinin kaleme yansıdığı harika bir şiir okudum. Dilerim kaleminiz hiç susmasın.
Harika harika harika. İyiki aramızdasın hazangül hanım. TEBRİKLER
Teşekkür Ederim Sayın Hüseyinova
Anlamakta zorlansam da, yine çok çok güzel bir şiir okumanın tadı kaldı damağımda.
**Hardasan, hardasan, hardasan deyir**
**Nerdesin, nerdesin, nerdesin. diyor.*
Gardaş bizim dilimiz yürek dilidir. Bizim dilimiz Türkçedir.. can kurban ulusuma, dilime..
Saygılar sunuyorum..
Bir uca dağların dumanı,sisi,
Bir qarib bülbülün teklik neğmesi,
Xezangül qelbinde bir umu-küsü,
Hardasan, hardasan, hardasan deyir.
Hazangül hanımefendi,çok güzel şiir yazmışsınız.Azeri Türkçe zaten güzel.
Ancak bazı harflere aşina olmadığımızdan okuya okuya alışıyoruz.
Sizlere kucak dolusu selamlar gönderiyorum.
Var olunuz.
Sarmaşıq qoynunda üzülen çiçek,
Qanadı qırııan gücsüz kepenek.
Yaz üçün saralan, solan biçenek,
Hardasan, hardasan, hardasan deyir.
CANIM MENİM ŞEİRİNİ İNDİ OXUDUM .İNAN Kİ ÜREYİMDEN NELER GEÇTİ. BİR ANLIQ SENE SARILMAK GÖZEL ÜZÜNDEN ÖPMEK KEÇDİ XEYALIMDAN . BU GÖZEL ŞİRİ YAZAN İNSANI GÖRMEK KEÇTİ. TEZ BİR ZAMANDA GÖRÜŞMEK ÜMÜDİYLE ÜREKDEN TEBRİK EDİREM CANIM. GÖZEL ÜREYİNDEN ÖPÜREM. İYİ Kİ VARSIN VE SENİ TANIMIŞIM . TAM PUANI EKLEDİM SAYFANA
Bu şiir ile ilgili 17 tane yorum bulunmakta