Harabelerin İçinde Şiiri - Barış Taşdemi ...

bu kadar tahlilsizlik neden?
birileri kendinden başka kimseyi düşünmez mi?
bir yardım eli — kırılgan,
daha dokunmadan kırılıyor avuçta.

hangi merdivenden çıksan
basamaklar çökük,
her yükseliş bir çöküşe yaslanıyor artık.

evler harabe,
perdeler rüzgârla konuşuyor,
duvarlar — eski bir çığlığın yankısı.

bahçeler bağlar çöplük,
çürüyen domatesle plastik poşet yan yana,
bir çiçek açmaya niyetlense
üzerine tükürülüyor.

yollar tümsek, çukur —
çocuklar düşmesin diye dua ederken
kaldırımlar bile bıkmış kaldırmaktan.

sokaklar karanlık,
mahalleler insanlıktan yoksun.
geceleri zifiri karanlik , gece lambaları kuskun

insanlık — ayaklar altında,
suçlular karizma,
kirleri bile özenti,

pedofillik bir moda olmuş,
kâbuslar bile özür diliyor bazen.
kozmik odalarda yazılıyor aşklar,
gizli bir protokolde imzalanıyor sevişmeler.

kucaktan kucağa düşmüş beyaz melekler,
gözyaşları icinde kaybolmuş

enflasyonun yalanı bizden çıktı,
En iyi bilen ekonomist oldu
Yasam dediğin aldığın bir ekmek

yürüyen biziz,
toplayan sizlersiniz.
bir avuç haraclı çete,
ekmeği bölmeden bölenler.

biz artık işin zevkindeyiz
çünkü acının dozu zehre döndü,
siz işin kafa patlamasında
çünkü suskunluk şiddetten beslenir.

hangimiz mutlu ki?
çocuklar mı, ayak numarası kadar hayal görenler mi?
sadece bir ev kadar uzaksın —
ama o ev, duvar değil, uçurum.

o kadar harabe,
o kadar zifiri karanlık ki
bir kibrit çaksan, şehri yakarsın.