İçimdeki insanın tutunduğu bir yer var, belki uzak
Kesik şahdamarını kanadığı yerden tutan, belki kabuk
Kış güneşine kanan çiçekleri ısıtan, belki tuzak
Tutunduğu dallarından düşmedi yine de, bu hayat!
Ağıtlarını ıslak bir mendil gibi saklayan içimdeki insandan
Yaşadıklarının avuntu olduğunu bilsem de; bıkmadım ben...
Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!
Devamını Oku
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!




Hüzünlü çalışmanızı kutluyorum.
YÜREĞİNİZE SAĞLIK HOŞ BİR ŞİİR OLMUŞ KALEMİNİZ DAİM OLSUN...TEBRİKLER...SEVGİYLE KALIN LÜTFEN...! TAM PUAN
Kederli bir direnç şiiri.
Kim bilir kaç insan taşırız içimizde başkalarına ayırdıklarımızdır çoğu. Akraba eş dost iş dünyasında görünür kılınır yüzleri.
Çok özel olanlar vardır sevgiliye bakanlar gibi.
Ve en sonda, en derinde kendimize sakladığımız. Acaba en çok onunla mı sohbet ederiz, yoksa en çok ondan mı kaçarız?
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta