İçimdeki insanın tutunduğu bir yer var, belki uzak
Kesik şahdamarını kanadığı yerden tutan, belki kabuk
Kış güneşine kanan çiçekleri ısıtan, belki tuzak
Tutunduğu dallarından düşmedi yine de, bu hayat!
Ağıtlarını ıslak bir mendil gibi saklayan içimdeki insandan
Yaşadıklarının avuntu olduğunu bilsem de; bıkmadım ben...
Güneş zaptediyor gözlerini
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren
Devamını Oku
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren




Hüzünlü çalışmanızı kutluyorum.
YÜREĞİNİZE SAĞLIK HOŞ BİR ŞİİR OLMUŞ KALEMİNİZ DAİM OLSUN...TEBRİKLER...SEVGİYLE KALIN LÜTFEN...! TAM PUAN
Kederli bir direnç şiiri.
Kim bilir kaç insan taşırız içimizde başkalarına ayırdıklarımızdır çoğu. Akraba eş dost iş dünyasında görünür kılınır yüzleri.
Çok özel olanlar vardır sevgiliye bakanlar gibi.
Ve en sonda, en derinde kendimize sakladığımız. Acaba en çok onunla mı sohbet ederiz, yoksa en çok ondan mı kaçarız?
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta