Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Aldandım dünyanın deni haline.
Bir heves ile inandım zalime.
Kan ve canı ayırt etmek uğruna.
Beni ben yapan benliğimden oldum.
mükemmel bir şiir Şeyma hocam bende şiirimden bir parça ile eşlik etmek istedim yüreğinize sağlık
Çok güzel yalnız bir şeye değinmeden geçemiyeceğim,
Diğer şiirlerinizi de beğenerek okudum::))
Bu güzel duygular neden... hece çalışmasına yönelmez?
Çalışmalarınızda Başarılar !...
Az öz ne kadar da net ... Tebrikler
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta