Har Şiiri - Ramazan Behic

Ellerim üşümüş kar soğuktan,
Kıpkırmızı kesilmiş ateş olsa ne fayda?
Şarap misali akar kan damardan,
Sen harım olmasan yanardağ ne fayda?

Ruhum titrer sensizlikten -kıştan-
Kaldırımlarda sürterim yosun nakıştan.
Gözlerinle dirilt beni der yüreğim kara kıştan,
Hayal görür kalbim senle olan savaştan.

Suya kanar gibi deli bir seraptan,
Kanar sana ruhum aklım gibi her yaştan.
Ellerini çekme yaşasın bu sarhoş,
Yoksa uyanır uçsuz bucaksız çöl kırmızı kumdan...

Ruh doyar mı senin gibi bir yare?
Taranmış güneş saçlar eder kalbi pare.
Adın´ sayıklar zik´r olur dilim divane,
Meğer senmişsin bu irine yek çare!

Ben sana uykumda doydum dünyada değil!
Bir anlığına gerçek san’rım rüya değil.
Keşkeler uçup duruyorken nazarımda,
Umarsızca senden vazgeçmek elde değil!

Kendini yücelt ey ulaşılmaz ışık!
Her darda olana da vurma kıskanırım,
Gön´l ister tek gölgen olayım.
Uğrunda ölecek olan TEK aşık...