Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Sayın Hüsamettin BİLGEN'i, hep hece üzerine ve ağırlıklı olarak da, 6+5 kalıplarında yazan bir şair olarak bilir ve tanırdım...
Burada, ilk kez mensur şiirmizden (Şiirsel düzyazı türümüzden) sonra doğan 'serbest türdeki' ilk şiirine rastladım...
Açıkça ve dürüstçe söylemek gerekirse, o emsalsiz, o yürekte iz bırakan ve şiiri 'şiir gibi' yazan özelliklerinin dışında, bu türdeki şiirini de sevdim...
Şiirin ve edebiyatın tüm kurallarının en güzel şekilde uygulandığı bu dizelerde, mükemmel bir 'hapishane hayatı' terennüm edilmiş.
Özlemler, gerçekler ve hayâller, tümden ele alınarak yürek olgusuyla bütünleştirilmiş ve bir güzel şiirde dile getirilmiş.
Sayın şairimizi, 'serbest türde' vermiş olduğu bu güzel eserinden dolayı da kutluyor, başarılarının sonsuz olmasını temenni ediyorum.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta