Göz kapaklarımdaki bu ağırlık,
Ruhum parmak uçlarıma akmış.
Dizginlemek için kelepçelemişsin arkamdan.
Bileklerimde duyduğum acıyı ses tellerimden çıkartmışım.
Avazım çıktığı kadar sözlerimi kusmuşum.
Bütün zehriyle.
Panzehrime yollamışım,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta