Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

GEL GÂRİ!

Aşındı dağlar, taşlar; senin yolunu gözler
Göz ufukta beklettin, durma yeter gel gâri!
Muhabbet köprüsünden, geçmeden hiç olur mu?
Çilesini çekmeden, bulmak kolay mı yâri?

GEL! GEL! ;
ADAM GİBİ OL DA GEL!

O kapıya yakışmaz, sakın eli boş gelme
O Yüce’nin tahtına, sen gönlünü al da gel.
Her gün her an yanımda, olmanı istesem de

GEL HEERİ

Senin işin gücün, stres, sıkıntı
Güzel hasletlerle, dol “heeri” yeter…
“Bâri” senin olsun, yaptığın ikram
Ne verdiysen geri, al “heeri” yeter.

GELİN ALLAH DİYELİM!

Hem dünyada, ukbâda; her iki cihanda da
Huzûra ermek için; gelin Allah diyelim!
Hem maddî hem mânevî, dünden beri biriken
Yarayı sarmak için; gelin Allah diyelim!

GELİN BİRLİK OLALIM!

Hayırlı her konuda hele de Allah için
Duygusallıktan öte, duyarlı olmalıyız.
Tefrikaya düşmeden; iyi, güzel, doğruda
Bir araya gelerek bir kalbe dolmalıyız.

GELİN KARDEŞ OLALIM!


Huzurlu bir şekilde hayat sürmek dururken
Ölmek, öldürmekte ne; gelin kardeş olalım!
Eğer ölmek gerekse her şeylerin üstünde

EFENDİLER EFENDİSİ’NE

-Mevlit Kandili nedeniyle-

İzin ver ummâna, ben de dalayım
Efendiler, efendisi Efendim.

EĞER NASİPTE VARSA

Nasip deyip yatılmaz, niyet/gayret gerekli
Eğer nasip de varsa, elle gelir, yelle gelir, selle gelir.
Nasîbin de yok ise, elle gider, yelle gider, selle gider.
Her zaman ve her şeyin, hayırlısın talep et

ECEL

Kimse bilmez o anı, eceli bağlamaz yaş
Ömür dediğin ne ki, çabuk solan bir kumaş...

Hanifi KARA

ECEL GELDİ CiHÂNA...

Zamânı belli değil ecel öyle bir şey ki
Gol attı, takla attı; boynu kırıldı öldü.
Düşerek öldü sanma, öldü de öyle düştü
Perde arkası gâip Azrâil kapı çaldı.