hatırlar mısın nasıl mutluyduk
bir zamanlar
elim eline değse titrerdik
alışmamız uzun sürmedi
ellerimizin yüzümüzü kızartmasına
önce utangaç bakışlar atardık
gözüm gözüne yakalansa
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta