hani der ya insan,
uzakta bir yerde tek başına; asil ve dik.
her şeye, herkese göğüs gerercesine...
hiçbir şeye aldırış etmeden,
yalnızlıktan duyabildiğin,
açılıp kapanan göz kapaklarının sesine bile aldırış etmeden.
cansız, bedensiz, ruhsuz nesnelerin bile konuştuklarını duymadan.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta