hani sevmek vardı, terketmek yerine
hani umut vardı, güneşin gülen yüzü altında
hani bulutlar hep yağmur verirdi bize
hani hiçbir kar tanesi, üşütmezdi bedeni
hani deryalar içinde zerrenin bir ehemmiyeti yoktu
hani yüreğinize hançer yeseniz de sevmeniz gerekirdi
hani hiçbir duygu savaşların arkasında kalmazdı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta