Vakitler su gibi akar, belki de en son kıştayız
Ruhumuzu nefs bürümüş, eyvah amansız düşteyiz
Vefa denen o limandan, koptuk artık çok dıştayız
Hakikatten uzaklaştık, tümden karanlık işteyiz
Huzur bekler asi gönül, bilmem ki hangi yaştayız
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Dost Kaleminizi Teberik ederim
Selamlar.
Tüm dostlarıma saygılarımla.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta