Hangi yaradan kaldı bu suskunluk

Sordum kendime dün gece
kime özür borçluyum diye
Cevap çıkmadı içimden
çünkü ben kimseye yanlış yapmadım
sadece fazlasıyla sevdim

Kör sokaklardan geçtim
ıslak kaldırımlara içimi döktüm
Her adımımda sen vardın
ama yanımda değildin
Yüreğine sığmadım belki
ya da sen kalbinin kapısını
kimseye açmazdın

Umut dedikleri ne garip
gelir gözlerinin içine bakar
sonra sessizce terk eder insanı
Bende iz bırakan ne varsa
seninle başladı seninle bitti
ama adın hala kanıyor içimde

Kal dedim rüzgara
belki sesimi sana taşır diye
ama rüzgar bile sizli bizli konuştu benimle
geçer dedi
Geçmedi

Unutmayı denedim
anılar küstü yaralar ağladı
Bir şarkı çaldı uzaklardan
içimdeki sessizlik bile konuştu
Dudaklarım adını anmaktan yoruldu
ama dilim hala sen diye titriyor

Bir gece vakti sustum
Sustum ki kalbim konuşsun
Kalbim söyledi
Sitem edeceksen yalnızlığa et
çünkü o en sadığıdır sevdanın
Ben de sitemimi göğe sundum
çünkü yere düşse paramparça olurdu

Senin gibi değildim ben
kaçıp gitmeyi bilmezdim
yarım bırakmayı da
Ben tam sevdim
tam yanıldım
tam yandım

Yine de adına beddua etmedim
zor olsa da hayır dedim nefretine

Çünkü ben sevdanın dilini
kötülükle bozacak kadar küçük biri değilim
Ben sadece kalbimi kenara koydum
senin gitmenin ardından

Şimdi
aynı sokakta yürürken
aynı gökyüzüne bakarken
yine seni hatırlıyorum
ama artık acım yok
sadece geç kalan bir sitem var
Keşke bunca çabaların arasında
bir kere kalıyorum deseydin

Belki o zaman
kader bile susardı…

Yazar Murat şair