Güneş aralanmıştı, vadi kıyıları sessizdi,
Kuş uçmayan bu sokaklar mahşer yeri gibiydi
Kan gövdeyi götürürken Mehmetçik geliverdi
Attı elini hançere, aldı kafirin dilini
Günler geçtikçe acılar tazelendi
Toprağa can verdikçe, evlatlar öfkelendi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta