Hanbiçer Şiiri - Sudenur Önlem 2

Tek seninle incinmez benim yetim yüreğim
Sen de bencileyin zalim yalancıya kanmadın mı
O yalan bakışlarına o sahte gülüşlerine
O çakır gözlere sen de yok yere aldanmadın mı

Tepene mermi yağardı sen gelincik toplar iken
Han'ına güller yığardın sen dikeni koklar iken
Bir yalan hasretle yandın ağaçlara kazır iken
Ruhum efendim dedin de boşuna aldanmadın mı

Eden kalmaz ettiğiyle, hiç de bitmez gittiğiyle
Üstüne güller koklayıp tahtını üleştiğiyle
Millete rahvan koşarken seninle sözleştiğiyle
Haklı gibi küstüğüyle sonunda anlamadın mı

Kim savurdu o Enver'i Türkistan uçurumuna
Kim incitti güzelciği ölmeye gidecek kadar
Hangi yalan hangi ahit seni kendinden kopardı
Ecelini ister iken yalandan usanmadın mı

Yaradan yaralar beni seni yıktığı yerlerden
Kana kana sular beni gönlünden akan terlerden
Gelme dediğin adamı aptal umutla beklerken
Hak etmedim deyip sen de vazifeye dalmadın mı

Tek bir gerçek var hayatta, yanuluk yaratmış Çalap
Bugün ona yarın başka yalancıya yanuluruz
Doğru kalalım dedikçe yetim yüreğimiz kanıp
Ummadığımız çekiçlerden tokadı yer yamuluruz

Vurup gider eğdiğiyle, yüzü olmaz düzeltmeye
Belki bu dünyada mahir bir demirci buluruz
Belki geberip gideriz koşarken vazifelere
Sonra da öte tarafta birbirimizi buluruz

İyileşmek isteyene gıda olmaz öç alması
Kendi gibi masumlardan acısını çıkarması
Yetimliğimden usanan başkasını piç bırakmaz
Bekler cennet-i âlâ'da sen gibi erlerin hasını

Benim de niyetim bu idi o hançer gelene kadar
Tutmadığı sözleriyle bağrımı delene kadar
Şu an bile bu inadım karşımda görene kadar
Sen de kendi Naciye'ne bilerek sarılmadın mı

Aynı yerden düştüm ben de, aynı okla berelendim
İmdi ona gitme demek Enver hak etti demektir
Kendime acımıyorum, o sebep senden pay biçtim
İmdi o zalimi beklemek Enver değersiz demektir

Sen bile kaçtın değerin bilmeyenden anlayınca
Sen de gittin o zalimden bir gram uğraşmayınca
Canın zerre acımadı mamedov seni vurunca
Sen zaten ihanetlerin alasını tatmadın mı

Ben yesem de bu kazığı, yüreğimi acın yakar
Tek başına taşıdığın bu gariplik sancın yakar
Beni kendi derdim değil senin çektiklerin yıkar
Böyle acı ihanete namazla dayanmadın mı?

Sırtımdaki hançer ile Tanrıdağ'a tırmanırım
Yolunu aşındırmaktan ölüm ile arlanırım
Gülüşünü gördükçe ben yıkılmam ayaklanırım
Ata olup uçmaklardan bu acize bakmadın mı?

Sen dışında hiç kimse inanmaz iken davaya
Kurban ettin kendini sen bu vefasız sevdaya
Yedi sene sıla dedin seni öldüren cefaya
Gözyaşıyla değmez deyip şehadete koşmadın mı

İmdi ben de değmez derim
Sensin kuşkusuz sevdiğim
Severken incinmediğim
Enver'im! İnanmadın mı?