Çiçek açsın diye çabalanılan şeylerin
Belki kurudur toprağı
Ya da gün
Yanlış saksıda doğurur umudu
Güz lekesi grilik örter maviyi
Tüm çabalar yorarken insanı
Ürperiyorum,
Ne zaman dokunsa nemli bir rüzgar gözlerime
Kime döküleceksin, diyorum ?
Ah ettikçe küçülüyor ruhum
İnmeyeceğim diyorum, o kuyuya
KAÇ SEN KAYBOLUR
I.
Alaca karanlıklar indiğinde bu şehre,
Sessiz bir ay doğar.
Karanlığın surlarında yükselerek;
Kurşun yağar rızıksız geceye
Sen bilir misin,
Yağmur yağmur kimsesizliği?
Arkadaşlardan kaçıyorum şimdi,
Beş çaylarından.
Boş kaldırımlarda,
Benim özlemlerim çay kokar,
Düşlerimde gözlerin
Demlikte nefesin,
Bardakta gülümsemen var.
Sade severim seni bilirsin!
Narin parmaklarınla
Bir harabe yükseliyor sis’lerin içinde
Boş kaldırımlar berduş mezarlığı !
Ruhsuz ölümlüler işgal etmişler,
Çocukça sevmelerin yüreğini!
Şehvet ve ihtiras;
Boyalı dudaklarıyla caniler,
Utanırım nicedir
Dilim varmaz insanım demeye
Tüm âlem kör, sağır, dilsiz
Eli varmıyor kimsenin
Ekmeği ikiye bölmeye
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!