Hamit Atay Şiirleri - Şair Hamit Atay

TUTUNACAK DALIN KALMADI

Bir zamanlar yeşerirdi umut,
Dalların vardı, tutunurduk birlikte…
Şimdi rüzgâr eser, savurur gövdeni,
Toprak bile dar gelir düşünce.

Üç Şeyle Konuşurlar Ardınızdan
İnsanlar…
Arkanızdan üç şeyle konuşur:
Anlamadıkları,
Elde edemedikleri
Ve asla olamayacakları şeylerle.

Üç Şeyle Konuşurlar Ardınızdan
İnsanlar…
Arkanızdan üç şeyle konuşur:
Anlamadıkları,
Elde edemedikleri
Ve asla olamayacakları şeylerle.

Uçuştayım
Soruyorlar bu aralar,
“Ne oldu sana, niye böyle uçuştasın?”
Cevap veriyorum kahkahalarla:
“Kanatlarım kısaydı eskiden,
Biraz uzattım da,

ÜMİT DÜNYASI

Bir sabah uyandım, umutla dolu,
Gökyüzü mavi, gönlümde solu,
Bir yandan yorgun, bir yandan deli,
Yine de yaşamak dedim — ne güzel şey belli.

Umuda Dair

Umuda dair ne söylesem az,
Karanlıkta parlayan küçük bir ışık,
Yolunu kaybedenlerin elinde tutunacak dal,
Ve yıkılan kalplerin yeniden inşa ettiği hayal.

Umut
Ve umut…
Bavulun en dibine sakladığım,
kırılmasın diye üstüne suskunluk koyduğum
o küçük ama inatçı şey.
Yoruldum, evet,

Umut, Kırık Kanatlarla Uçar

Umut,
Kırık kanatlarla uçar bazen,
Yaralı bir kuş gibi,
Gökyüzüne zor, ağır kalkar.

Umutların Kıyısında
Umutların kıyısında beklerim,
Dalgalara dokunarak,
Ve her dalga,
Yeni bir hayalin fısıltısı olur kulağımda.

Umutsuzluğun Eşiğinde

Adım adım yürürüm karanlık sokaklarda,
Her köşe bir hatıra, her adım bir yük.
Yalnızlık sarar dört bir yanımı sessizce,
Umutsuzluğun eşiğinde dururum, titrek.