Yalnızım
Yalnızım…
Ne sen varsın, ne de gölgen.
Konuşsam duyan yok,
Sussam içimden taşan bin kelime var.
Yalnız Kalmam Derim Dostlar Var Dedim
Yalnız kalmam derim, dostlar var dedim,
Ama her adımda birer birer kayboldu onlar.
Hep yanımda olacaklarını sanırken,
Bir gün baktım ki, ben tek başımayım, yalnız kaldım.
Yalnız Kurt
Dağların gölgesinde doğdum ben,
Sessizliğin içinde,
Uzakların dilinde,
Yalnız bir kurt gibi…
Yalnızlığa Düşen Çiçek
Bir çiçek düştü sessizliğin ortasına,
Ne bir el uzandı ona,
Ne de bir bakış değdi yapraklarına.
Sanki unutulmuş bir mevsimin,
YALNIZLIĞIN GECESİ
Gecenin koynunda yalnızım,
Ay ışığı bile yabancı.
Bir adım var, seni hatırlatan,
Her adımda seni kaybetmişim.
Yalnızlığın İçindeki Sen
Sessizliğin kucağında saklı,
Yalnızlığın içinde kaybolan sen,
Bir gölge gibi iz bırakır,
Kalbimin derinliklerinde.
Yalnızlığın Kollarında
Yine geceye sığındım,
Karanlık örtüsünü serdi üzerime.
Bir tek yıldız var gökyüzünde,
O da sanki bana bakıp ağlıyor.
Yalnızlığın Şarkısı
Bir şarkı çalar içimde her gece,
Sözleri yok, ama yüreğimle söylerim.
Kimsesiz bir melodidir bu, sessiz, derin,
Adı yalnızlığın şarkısıdır içimde.
Yalnızlığın ve Şiirin İçinden Geçen Bir Hayat
1964 Uzunköy’den Değirmendere’ye uzanan bir yaşam…
Ben, 1964 yılının sessiz bir gününde,
Adapazarı’nın Uzunköy’ünde doğdum.
O zamanlar köyler sessizdi ama umutlarla doluydu.
Yalnızlığı Seviyorum
Kimse bilmez,
Bazen kalabalıklar yorar insanı,
Bazen dost dediğin omuz bile ağır gelir.
Ben o yüzden,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!