Sığlara sığınmış aç, susuz, sefil
Kimi, kimsesi yok, perişan halkım!
Saf kuzu, idâre edenler gâfil
Kimi, kimsesi yok, perişan halkım!
Beyinlere demir atmış tembellik
Ne yolu var, ne su, ne elektrik
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Duyun bu çığlığı, ağalar, beyler
Sorun; açlar ne yer, ne içer, neyler?
Söylesem dokunur denecek şeyler
Kimi kimsesi yok, perişan halkım!
Sevgili şair doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar.Dikkat edin sizide kovmasınlar
Sizde dğruları söylemişsiniz.
Keşke dyması gereken duysa,görmesi gereken görse..Güzel bir anlatım elinize sağlık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta