Halka Şiiri - Veysel Acet

Sana bakınca durması gelir dünyanın.
Döndükçe yavaşlayan bir yuvar, bir halka.
Halka bazen zehir bazen çepeçevre dünya.
Bir halka ellerin tekrar kavuşmaklı rüyası.
Ellerin birleştiği nokta.
Cüzzam, zayıflık…
İntizam kadar tezat, nereden geliyor bu zıtlık.
Yolcu, yol… türeyen yara, rengi bozuk aurora.
Bu olumsuzluk, bu eşiğin çiğnendiği mekan,
Nereden geliyor bu acizliğin yuva yaptığı devran?
Her zaman erken kalkıp yine de işine geç kalan insan,
İşte budur insanın boğazında düğüm, ensesini sıkan;
İşte budur halkalanmış su, ateşler içinde yanan…
Halka ilmik geçer boynuna şayet suçu varsa
Yavaş yavaş öldürür, öldürmek istediğini