Halil Aydın Şiirleri - Şair Halil Aydın

ADALET KAPISI

Adaletsizliğe uğrayanların
Çalacağı ilk kapı o kapıdır
Arkasında mazlumların hakları aranır

SİNİRLENİNCE NE GÜZEL OLUYORSUN
TÜRKİYEM,
Sabredersin,sabredersin
Sonra da sinirlenirsin
Şarkılarla türkülerle
Öfkelerini dökersin

GÖBEĞİNİ KAŞIYAN ADAM
Deve kuşu gibi başını gömmüşsün kuma
Başını kumdan çıkarıp şöyle bir baksana etrafına
Ne oluyor ne bitiyor,iyimi kötümü bir düşünsene
Tatlı, tatlı göbeğini kaşımaktan başka
Hiçbir şey gelmez mi senin aklına

BATAKLIĞI KURUTMASAK
Bir çürüme kokusu sarmış ortamı
Bir bataklık,
Yüzünde nilüfer çiçekleri
İnsanın yüzüne güler gibi renk, renk

Gözlerin fır fır dönüyor Dışarı fırlayacak gibi, Yüzün kara bulutlar gibi Şimşekler çakıyor.. Bağırtıların gök gürlemesi gibi Boğazın yırtılıyor… Elektrik çarpması gibi Tir, tir titriyorsun.. Ellerine, kendine hakim olamıyorsun, Boğazımda ellerin, Sıkıyorsun düşman gibi.. Haberin yok mu… Senin de çoluk çocuğun var, Seninde boğazını sıkan bulunur.. Yaptığın fedakarlıkların karşılığı bu olur.. Bir zamanlar olur sen de anlarsın, Belki pişman olursun, Ama iş, işten geçer.. Yıkılan kalp bir daha yerine gelmez.. Dişlerini sıkıp duruyorsun, Yumrukları da sıkıp, hazır bekliyorsun. Başını iki tarafa sallayıp duruyorsun, Yumruklar kaldırıldı havaya, San ki suratımıza patlayacak.. Belki kendini kaybettin sen bilmiyorsun.. Senin de dişlerini söken, Sana da yumruk sıkan bulunur.. Bir zamanlar gelir; Yaptıklarının acısıyla, Senin de toplanır yakan.. Yatsıya kadar sürmez fiyakan, Yaptığın bütün iyilikler, fedakarlıklar İnkar edilir.. Senin de gözünü yaşlı, hüzünlü, Bırakan bulunur.. Merhameti yoksa,iyilik bilmese insan, Hiçbir şeyi umursamadan.. Sen kim olursan ol deyip kalbini kırarsa, Aşağılayıp etkileştirmeye, ötelemeye kalkarsan, Onu da ne tacı, ne tahtı kurtaramaz.. O havalar, o pozlar, o böbürlenmeler Bir gün olur biter… Dut yemiş bülbüle döner.. Ona da otur oturduğun yerde Elbet diyen bulunur… HALİL AYDIN(Sizden bir

UNUTULMAZ ACI
Acısı yüzünü bürümüş
Buğulu, buğulu, çakmak, çakmak gözleri
Gözyaşları gözünü bürümüş
“Oy” diyebildi; eğdi başını yere

YANAR YÜREĞİM EN DERİNDEN
Kimseler tanıyamaz beni
Zor bir cebir problemi gibiyim
İçimde duygular karma karışık
Çözmek çok zor beni

BOYALI KÖYÜ
GELENEKSEL KÖY YEMEĞİNİN ARDINDAN
Senin ataların bu topraklardan
Gözyaşlarını sel gibi akıtarak
Geri.geri dönüp bakarak ayrıldılar
Ekmek aş peşine düştüler

++ BU VATAN BİZİM
Ne eziyet, ne cefa ile kurtardık bu vatanı
Düşün toprak altında binlerce şehit yatanı
Kimsenin babasının malı, çiftliği değil
Bu vatan hepimizin bizim de hakkımız var
Bu vatan için, söz söylemek hakkımız

AKLINA DÜŞERİM BELKİ
Balkonda dinlenirken,
Bir akşam vakti.
Aklına düşerim belki.
Bir anı aklına gelecek,
Demli çayını içerken.