Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Halil benim kardeşim, canımın yongası, biriciğim. Sevgili Akın benim 46 yıllık ilk ve en yakın arkadaşımı, yaşadığım sürece yüreğimdeki kapanmayacak yaranın müsebbibini öyle güzel anlatmışsınız ki diyecek söz bulamadım. Kaleminize, gönlünüze, güzeli gören gözünüze sağlık.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta