Kendi sesini özlersin bazen.
Derin bir ahh çekince birden,
Şaşar kalırsın kendine.
Hani kendi kendini
mahkeme edersin de iç sesinle.
Başlarsın sorgulamaya kendini;
Kimsin sen?
Nesin?
Nerden gelirsin,
nereye gidersin?
Neler gördün geçirdin şimdiye kadar?
Ve daha neler bekliyor seni?
Mutluluk dediğin paylaştığın kadar.
Ve sevdiğin kadar paylaşırsın.
Nereye götürür bu yol seni?
Nereye çıkar bu yolun sonu?
Yolu aşmak mı önemli olan?
Yoksa birlikte adımlamak mı?
Yalnızlık dediğin;
İpin ucunda kuyu aramaktır kendine.
Oysa;
Kuyuda imdatla çağıracağın,
Bir candaşın olmalı hali hazırda.
Candaşın, candaşların olmalı,
yollarda can cana adımlayabileceğin.
Ki yollar yol olduğuna sevinebilsin.
Kayıt Tarihi : 5.9.2009 09:24:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!