Haleti Ruhiye Şiiri - Rüstem Badıllı 3

Ben seni,
İlk defa bir ninemin duasında duydum galiba,
Ocakta yavaş yavaş kaynayan çorbanın buğusunda
Adın yoktu ama sıcaklığın vardı.

Sevgi, bazen bir yudum çaydır,
Kiminle içtiğin değil,
Kimin sustuğunda anladığın...

Yani sen,
Hiçbir cümlenin öznesi değildin önce,
Ama her hissin yüklemi oldun bana.

**

Ben seni,
Köy yerinde yokuş aşağı koşarken düşen çocuğun
"Acımadı ki!" diye bağırmasında sevdim.
Çünkü gerçek sevgi de,
İncindiğini belli etmemekti bazen,
Karşı taraf üzülmesin diye...

**

Sen geldin,
Güneş sabahları daha yumuşak doğdu pencereye.
Kuşlar daldan değil,
Kalbimden öttü.
Ve ben anladım ki:
Sevgi, insanın içini genişleten tek daralmadır.

**

Bir baba gibi sevdim seni:
Sessiz, sabırlı, sırtında dünya varken bile
Çocuğunun adım sesine dönen...
Bir anne gibi de:
Bütün gün taş taşıyıp
Gece gözyaşını kimseye göstermeyen...

**

Sevgi nedir bilir misin?
İçini dökebildiğin bir yürek bulmaktır —
Çay bardağına düşen şeker gibi erimeden...

**

Bak,
Sana yazmıyorum bu satırları,
Seninle gelen o hâlet-i rûhiyeye yazıyorum:
Bir insanın içini,
Adını duymadan bile ısıtan o hâle…

**

Ve ben anladım:
Sevgi, kelimelere sığmaz,
Ama bir sessizliğe sığabilir.
Çünkü bazen,
Yanında susabildiğin biri olmak yeter.
Ve her "seni seviyorum"
Bir itiraf değil, bir özürdür aslında:
"Senin gibi birine geç kaldığım için..."

**

Ey sevgili,
Sen geldin ya,
Ben eski korkularımı çocuk gibi yatırdım.
Ve içimde yıllardır susan ne varsa
Hepsi sana tutundu,
Bir ninni gibi...

**

İşte bu yüzden,
Seni ne kadar sevdiğimi anlatamam:
Çünkü gerçek sevgi,
Hep anlatamadıklarımızda saklıdır.