incir çekirdeğine girdim
buz gibi akan derelerinde yüzdüm
renkli yüzgeçli balıklarını izledim
bal tadında meyvelerinden yedim
rüzgar usul ve dingin bir akıcılıkla esiyordu
güneşini yudumladım
karardı her yan
yönümü yitirdim
nefessiz kaldım
tanımlayamadığım bir sıvının içine yuvarlandım
yüzemedim
gözlerim yandı
göremedim
incir kurdu beni yedi
posam bir çimen yaprağında şimdi
haldeyim
dönüşmeye az kaldı.
vaylo..
Ayrılık diye bir şey yok.
Bu bizim yalanımız.
Sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var.
Şimdi neredesin? Ne yapıyorsun?
Güneş çoktan doğdu.
Devamını Oku
Bu bizim yalanımız.
Sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var.
Şimdi neredesin? Ne yapıyorsun?
Güneş çoktan doğdu.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta