Halaoğlum Nasıf şen, özü pak,
Dört kız evlat büyüttü, yüreğinde durur hak.
Babası Kalın Sahli, gölgesinde durulur,
Annesi Kerime’dir, adı hasretle anılır.
Gurbet yorar Nasıf’ı, İstanbul yolları,
Alın teriyle geçti ömrünün yılları.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta