Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Sevdiklerimizin yaşadıkları evler.., elimizin dokunduğu onlara ait her şey için...'Göle atılmış bir kesme şeker gibi' gibi giderek kaybolur ama özlem ve acı ile o göle buruk bir tat vererek.
Kaleminize sağlık sayın Hamdi Oruç...
Dünya fani Baki'ye Hu
TEBRİK VE TEŞEKKÜRLER
Bir gün bizler de gideceğiz
Dünya da gidecek, dünya
ölüp ahiret olarak dirilecek.
Hayırlı ömürler dileklerimle
SELAMLAR
Şiir yürekten sesleniyor her satırında mısralar dile geliyor sanki kutluyorum saygılarımla
Büyük burukluk...
Salt 'kaybettiklerimiz'in yokluğuna özlem değil;onlarla birlikte kaybolup giden güzelliklerimiz...
Ah,yararsız arayışlar...Nerden bulup da getireceğiz geçmişin mekanlarını,objelerini ?
Şiirde etkili bir hüzün hakimdi.
Kutluyorum Dost.
Nicelerine.Erdemle.
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta