damarlarımda dolaşan deliliklerin,
usulsüz çılgınlığına doluşurken ağrılarım,
aklımda bir tek ses, bir tek söz...
karmaşalar içinde çoğalırken sonsuzluk,
ve yürürken içten içe o uzak ritüeller,
çürük bir ağacın ortasında kaybolmuş bir haşere gibi,
dolanırken iki ucu kesik yolların ortasında,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta