Hakim Beyy Şiiri - Ramazan Teke

Şiir gibi bakıyordu Hakim Bey;
Şiir gibi gülüyordu.
Gamzesinde gizli acıları vardı, görmüştüm.
Görür görmez, acılarıyla birlikte sevmiştim.
Gülüşünden tanımıştım onu; aşktı o.

Dışarıdan bakanlar güzel görmüyordu belki,
Ama benim gözlerimle baksalardı
Ondaki güzelliği görürlerdi.
Haddime değildi, biliyordum,
Ama sevdim işte… tek suçum buydu.

Yaralarını sarmaktı amacım;
Yaralarına merhem olmak isterken
Hem onda, hem de kendimde
Hiçbir merhemin kapatamayacağı yaralar açtım.

Ellerimi sımsıkı tutan ellerinin
Avuç içlerinden öpecek kadar,
Bana gelirken yürüdüğü ayaklarının
Dizlerinden öpecek kadar çok sevdim.

Sevdim işte Hakim Bey;
Tek suçum, tek günahım buydu.

Ölçüsüz sevdim.
Ne kadar seversem, o kadar sevilirim sandım.
Ne kadar değer verirsem,
O kadar değerli olurum zannettim.

Bir gülüşüyle tüm acılarım dinerdi.
Her şeyi geçip gidiyordum da
Gülüşlerinde hep takılı kalıyordum.
Bir adım öteye gidemeyecek kadar
Çok sevdim.

Ben onu tutunduğum tek dal sandım;
O gidince ben kururdum,
Sonra yavaş yavaş
Bir rüzgârla düşerdim.

Gitmez sandım Hakim Bey…
Seviyor sandım,
Değer veriyor sandım,
Beni kimseye değişmez sandım.

Biri uğruna biteceğimi hiç düşünmedim.
Onda o kadar değerli olduğuma inandım ki,
Hiçbir gücün, hiçbir insanın
Bu değeri değiştiremeyeceğine inandım.

Yanıldım Hakim Bey!
Öyle bir yanıldım ki,
O yanılgıyla birlikte düştüm.
Kalkacak dermanım yoktu;
Çünkü tutunduğum tek dalım yine oydu.

Meğer insan, sevdiği kadar sevilmiyormuş.
Meğer insan, değer verdiği kadar değer görmüyormuş.
Hayal kırıklığına uğradığım doğrudur.
Çünkü ben onu
Gece yıldızım, gündüz güneşim bildim.

Şimdi dünyam karanlık,
Hayallerim yıkık,
Umudum dökük,
Yüreğim ise paramparça…

Sonra, yaşayamadığım hayatın
“Öldüm” diye suçlusu oldum.

Oysa en sevdiklerim gömdü beni mezara;
En güvendiklerim,
En değer verdiklerim…
Diri diri gömdüler.
Ama mezara girdim diye
Suçlu ben oldum.

Varsın hayat onların olsun,
Varsın onlar mutlu olsun.
Ben bir gülüşe tahrik oldum,
Bir sözle de öldüm, Hakim Bey.

Kimseden şikâyetçi değilim.
Başta da dediğim gibi,
Tek suçlu var; o da benim.

Kırın kalemi.
Yüce divandan bu dava düşsün,
Gönül dergâhından da
Bu sevda…