Bir gönle ışık olduysan,
ardından gölge yürür.
Gölge, güneş sanır kendini;
oysa güneş, yoluna devam eder.
Ben kimseyi kendim kılmadım,
yalnızca kapı oldum.
Kapıdan geçenler yürümeyi öğrendi;
kimisi durdu,
kimisi ardımda kaldı.
Aynaya bakan suret sanır,
hakikate bakan yol olur.
Ben yol oldum,
o surette kaldı.
Mevlânâ der ki:
“Taklit, aşktan doğar;
ama aşk olgunlaşmazsa,
yarışa döner.”
Ben yarışmadım,
çekildim.
Çünkü gönül,
ancak sükûtta korunur... 🥀🥀
31.01.2026
Kayıt Tarihi : 31.1.2026 23:31:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!