Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Güzel ama böyle önemli olayları anlatan bir şiir olsa daha güzel olurdu
atam
Muhteşemdir...
Bin yılın adamı
ne sağlar ölü sen yaşarken.
attıkça üzerine dağları,
toprak tanıdı hemen, hem atanı,
hem atamı.
toprak tanır üzerine basanı..
hem yılanı, hem çıyanı.
sana yetmişbeş milyon,
yetiştiren taze fidanı.
senki
bin yılın tek adamı.
çağ açarken mazluma,
çağ kapatan azgına.
senki
umut olmuş yedi çihana.
bin yılın adamı.
ey şaşkın....
ne güneş, perdelenir.
nede toprak örselenir.
toprak bilir,
özünden geleni.
hitler gibileri,
gömerken tarihin en dibine.
seni bağrında büyüten,
değil gömmek...
bağrında sensin
bin yılın adamı.
Adnan Çatalbaş
BÜYÜK ÖNDERİM, ATAM, ATATÜRK ÜM... tüm yollar sana çıkıyor... aydınlık yarınlar sende.. keşke yığın insanlar gafletten kurtulup senin yüce ışığını görebilse... sonsuz saygılarımı sunuyorum.
Hakikat 'perdelerin ardında.!' Maalesef, senden sonra o hakikatin peşine düşen olmadı ki Ata'm?
Düşen bilim adamları oldu... Kazim Mirşan gibi... Oktay Sinanoğlu gibi... Ne oldu? 'ÜNİVERSİTELERİNDE BİLE KONUŞTURULMADILAR! UNUTTURMAK İÇİN KÜRSÜLERİ KAPADILAR!' Bu ülke senin kurtardığın, bu devlet senin kurduğun devlet değil artık!
Şikayetim var Ata'm... Şikayetim var!
Not. Utanmadan sayfaya gelipte 'kırık not veren' kim ise, nerfetle, esefle kınıyorum! Hala O'nun sözlerinden korkan 'örümcek beyinler!' Korkunuzun, cehaletinizin hiçbir yararı yok! 'Güneşin' önünden çekilin, yeter!
* Mustafa Kemal insanlık tarihinde gelmiş ve gelecek
liderlerin kuşkusuz sonsuza kadar unutamayacakları bir ilktir..*
* 10 Antoloji Yıldızı *
Gafil, hangi üç asır, hangi on asır
Tuna ezelden Türk diyarıdır.
Bilinen tarihler söylememiş bunu
Kalkıyor örtüler, örtülen doğacak,
Dinleyin sesini doğan tarihin,
Aydınlıkta karaltı, karatıda şafak
Yalan tarihi gömüp, doğru tarihe gidin.
Asya'nın ortasında Oğuz oğulları,
Avrupa'nın Alplerinde Oğuz torunları
Doğudan çıkan biz
Nerde olsa, ne olsa kendimizi biliriz
Türk sadece bir milletin adı değil,
Türk bütün adamların birliğidir.
Ey birbirine diş bileyen yığınlar,
Ey yığın yığın insan gafletleri
Yırtılsın gözlerdeki gafletten perde,
Hakikat nerede?
BAŞ ÖĞRETMEN ATATÜRK.....
'Atatürkçülük lafını çıkartıp,Başbuğ Atatürk'ü yüzlerine maske yapanlar:Atatürk'ü sadece lafta tanıyorsunuz galiba.Hani nerde Atatürk gibi yaşamak,hani nerede Atatürkçüyüm diyen komunistler,nerde sözde milliyetçiler...Önce Atatürk'ü okuyun,araştırın ve tanıyın.Benden başka kimsenin yazı yazmayı bırakın,Atatürk'e ait şiirleri okumamışlar bile.Sadece tartışmalarda değil,her zaman yanınızda Atatürk,dolayısı ile Türk ruhu olsun.'
Atatürk'ün Türklük sevgisini, Ulusuna verdiği değeri gösteren nadide bir eser.
Bu şiir ile ilgili 10 tane yorum bulunmakta