Günah bir şehir, her yiğidi çıldırtan endam, yolları çıkılmaz, sokak ardına sokak
Hakikat değirmeni döndükçe arada un ufak olan ben, şaşkın, korkak;
Değirmenci, cömertçe doldur şimdi küfeme yıldızları, öp anlımdan
Taşları yavaş çevir, ezdin yalandan rüyalarımı, pamuklardan ak, kardan yumuşak,
Kara kazanım kaynıyor, el bilmez, alem bilmez, kardeşim bilmez içinde et mi kaynar dert mi?
Dertlerim uzaktan görününce, bilmem ki mısralarım nurdan mı, kederden mi?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta