Refik aceleyle uyandı, depremin olduğunu, yatağının sallandığını fark ederek anladı.
Çalışma masasına göz attı ve hemen çök, tutun, kapan yapma fikri aklına geldi. Deprem hâlâ sürerken, evin çıkış kapısına yönelmekteydi.
Gobel'in gönlünü ellame mazarat ettin,
Costar hareketlerinle sevgiyi kederlere bıraktın.
Aşkın dobak kuşları artık uçmuyor, nedeni sensin,
Sıracalı alakise davranışların bitsin, yeter artık dedirttin.
Gülüşler arasında gizlenen dikenler, canı yakan cananlar,
Hayat bu, acı tatlı, herkes kendi yolunda.
Sıyrılıp kaçan değildir sana vefalı olan.
Acıyıp dua edendir, vefada hayırlı olan.
Kırık dökük hayaller, mahvolmuş umutlar,
Hani olur ya yazın sıcak nefesi, çiçeklerin arasında bir serinlik gibi,
Gözlerindeki deniz, dalga dalga serinletir içimi.
Unutuşun hafifliğiyle süzülürken zaman,
O şarkı fısıldar adını, uzaklarda bir yerde.
Hani olur ya bir zamanlar yan yana, sohbetin akışında kaybolmuşuz,
Hep gam hep keder
bu kadar acı yeter,
istemiyorum artık seni,
bu öfke bana yeter.
Dolaşırsın sokaklarda,
Kahraman olmak lazım, illa ki dünya bir roman, sancılı geçen seneler, ağaran saçlar.
Hepsinin hesabı sorulsun.
Ne sohbetler, ne hayeller, ne hikayeler,
Hepsi artık özlemle ve sevgi anlıyormusun.
Bu hali bekliyor yâd eller,
Ya yürekte ki ateş, ya kavgada ki inat son bulsun.
Arkadaşların minyatür bir kalesi vardır.
Memo'nun kalesi cadde tarafı,
Tarlaların olduğu taraf Cabar'ın alanı,
Muro'nun kalesi otobüs durağının arkası,
babasının mağazası yanındadır.
Belden yukarı gol olmaz, kaleler küçüktür.
**Hafif bir güneş doğar; semtte rüzgâr… Hava kapalı mı ne?
Ruhlar piksel piksel; çözünürlük zayıf.
İki genç aynı yolda; böylesi bir düzende zaten yaşam kayıp.
Cüzdan boş, zaman hızlı—hayat bize feyk ekrana kaydırıp kaydırıp bakmazsan yazık.
Çamurumsu kahverengi iş gelir; millet “Vay be!” modunda.
Tenha yalnızlığın ücrasında,
Hatıralar kalbimde yara,
Söyle tekrarmi geldin, yaraladığın yerden kanatmaya.
Keşke eskisi gibi olsaydı.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!